ΚΥΡΙΑ ΜΑΡΙΑ - ΕΝΑΣ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Βάλαμε στο GPS την διεύθυνση. Ήταν ώρα αιχμής και στην Αγγλία την ώρα αιχμής έχει πολύ κίνηση. Αργοπορημένοι κανένα εικοσάλεπτο εγώ και ένας φίλος χτυπούσαμε το κουδούνι της κυρίας Μαρίας. Η κυρία Μαρία είναι μια 65αρα απόδημος, εγγλεζοκυπραία όπως επικράτησε να ονομάζεται, με την οποία μας ενώνουν κοινές ΄΄κακές΄΄ συνήθειες και μετά από την χιλιοστή της πρόσκληση για γεύμα δεν αντισταθήκαμε στον πειρασμό του σπιτικού φαγητού και ενδόσαμε.

Η πόρτα ανοίγει και η κυρία Μαρία αρπάζει από το χέρι του φίλου μου τα λίγα λουλούδια που της είχαμε πάρει και τα πετάει χωρίς καμιά συγκίνηση πάνω σε ένα τραπέζι. Άνθρωπος της ουσίας η Κα Μαρία μας βάζει απευθείας στο ψητό! ΄΄Άτε τελιώνεται και εννα γίνουν χιόνι τα φαγια! ΄΄ Στο τραπέζι μας ξεδίπλωσε όλη της την Ελληνική φιλοξενία. Μας είχε μαγειρέψει σουβλάκια και μακαρόνια του φούρνου , με όλα τα παρελκόμενα. ΄΄Φάτε ρε! Φάτε και εννα τα πετάξουμε!΄΄ ηταν μια από της ατάκες που η αμηχανοδώς αστεία χοντρή της φωνή ξεστόμιζε συχνα.

΄΄Ρέξετε να κάτσουμε πάνω στην σόφα να πιούμε τον καφέ΄΄. Μπαίνοντας στο σαλονάκι της βρεθήκαμε Ελλάδα. Δυο ελληνικά σημαιάκια να κρέμονται πάνω από το τζάκι., μια κορδέλα από πανελλήνιους αγώνες διακοσμημένη περίεργα γύρω από το λαμπατέρ και στο φόντο η τηλεόραση να παίζει Χαρδαβέλλα. ΄΄Εν πολλά φίλος της Κύπρου ρε τούτος. Κάτσετε να σας φέρω και τις φωτογραφίες.

Έφερε ένα άλμπουμ με ασπρόμαυρες φωτογραφίες που τις είχε τραβήξει λίγο πριν φύγει το 1962 στο χωριό της τους Τρούλους. Η πρώτη φωτογραφία ήταν στην πλατεία του χωριού της με καμιά δεκαριά άλλα άτομα. ΄΄Είναι όλοι Ελληνοκύπροι;΄΄ την ρωτάει ο φίλος μου. ΄΄Ναι εν ούλοι Έλληνες εν είχε Τούρκους το χωρκό μου. Μα πε μου γιατί σας αρέσκει να δυσκολεύκεται την γλώσσα;΄΄ Αμήχανα ο φίλος μου της δείχνει ότι δεν καταλαβαίνει και η κυρία Μαρία συνεχίζει: ΄΄Τούτα τα Ελληνοκύπριος και τουρκοκύπριος εν φρούτα των τελεφτεων τριάντα χρόνων. Έχει τόσες γενιές πριν που ερέξαν που την Κύπρο και ήταν για Έλληνες, για Τούρκοι. Τούτα τα σύνθετα συγχύζουμαι.΄΄

΄΄ Δέτε και τούτο το μπλοκούι με τους καταζητούμενους της Ε.Ο.Κ.Α!΄΄. Μείναμε άφωνοι ένα ιστορικό κειμήλιο που είχε πάρει από ένα αστυνομικό της εποχής με όλους τους αγωνιστές, το ποσό για το οποίο ήταν επικηρυγμένοι και πάνω στην φωτογραφίες γραμμένο με μαύρο μελάνι ένα killed ή ένα arrested σε μερικές από αυτές. ΄΄Τότε ειχαμε οράματα... επολεμούσαμε, εκάμναμε τους συνδέσμους, εμοιράζαμε προκυρήξεις, ούλα για τον αγώνα! Εν επεϊντιζα την ζωή μου μια μπακίρα είχαμε ένα στόχο: Ένωση και μόνο Ένωση και κείνο ήταν. Εν που κιαμέ που εγνώρισα και τον μακαρίτη τον άντρα μου τον Ρένο, πάμε ποκεί να σας τον δείξω΄΄.

Μπαίνουμε στην τραπεζαρία και βλέπουμε σε μια 20Χ10 φωτογραφοθήκη τον άντρα της ενώ ακούσια η ματιά μας πιάνεται πάνω στον τεράστιο πίνακα που ήταν στα δεξιά του. ΄΄Έβαλα τον δίπλα που τον αρχηγό να τους θορώ και τους θκιο το πρωί που πίνω τον καφέ μου΄΄. ΄΄Τι κατέβασες τα μούτρα σου, είσαι που τους άλλους;΄΄ είπα στον φίλο μου για να τον πειράξω. Αμέσως η κυρία Μαρία απαντά: ΄΄Μα εν και είχε δικούς μας και που τους άλλους τότε. Ήταν ούλος ο κόσμος ενάντια στους Εγγλέζους και ούλλοι είχαμε στόχο κοινό, την Ένωση. Επολεμούσαμε δεξιοί, αριστεροί, του Μακαρίου, του γιατρού ο ένας κοντά που τον άλλο εσυνεργαζούμασταν για το καλό του τόπου μας΄΄.

Θέλοντας να ελαφρύνω λίγο το κλίμα την προσκάλεσα όποτε ερχόντανε ξανά στην Κύπρο να της ανταποδώσω το τραπέζι. Κοντοστάθηκε για λίγο και μου είπε με μια φωνή όλο παράπονο: ΄΄Εν και ότι εν θέλω να πάω… έχει πλάσμα που εν θέλει να πάει πίσω στον τόπο του. Έτω, άλλαξεν ο κόσμος που τον καιρό μου. Εγίναν οι Κυπραίοι πιο κλειστοί, θορούν μόνο τον εαυτό τους ένα πράμα. Έδωκε τους η λύρα πας την κελλέ και κάμνει τους και κλόθουν ποκεί ποδά πέρκι την πιάσουν΄΄.

Ήπιαμε τον καφέ και ήταν ώρα να πάμε πίσω στην εστία. ΄΄Εσείς οι μιτσοί κάμνετε τα ούλα μάνι-μάνι, εν τα απολαμβάνεται. Άτε, καλή σας νύχτα και να προσεχεται μες τον δρομο΄΄. Η πόρτα του σπιτιού έκλεισε μαζί της και η πόρτα αυτού του μοναδικού αυθεντικού κόσμου που ζει η κυρία Μαρία αφήνοντας μας μια περίεργη αίσθηση. Γύρισα στον φίλο μου που καθόταν στην θέση του συνοδηγού και σχεδόν ταυτόχρονα είπαμε ο ένας του άλλου :΄΄ Αυθεντικός άνθρωπος η κυρία Μαρία ΄΄.







(Στην Φωτο: Της κυρίας Μαρίας δεν της πολυαρέσει να ποζάρει σε φωτογραφίες, συνειρμικά στο μυαλό μου την ταύτισα με την κυρά τής Ρω που όσο μακριά και αν βρίσκεται από την μητροπολιτική Ελλάδα πάντα κρατάει το λάβαρο του ελληνισμού ψηλά μέσα της)

ΕΝΑΣ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ

Την γνώρισα όταν ακόμα πήγαινα γυμνάσιο. Στην 3η Γυμνασίου μου δίδασκε το μάθημα των νέων Ελληνικών. Άψογη στην παράδοση του μαθήματος, συμπαθητική σαν άνθρωπος, φιλική και πρόσχαρη. Βάζοντας ένα στοίχημα αποφάσισε να κάνει την πρώτη της απόπειρα να σκηνοθετήσει ένα θεατρικό έργο. Μπήκα στην θεατρική ομάδα και έτσι είχα την ευκαιρία να την γνωρίσω και σαν άνθρωπο μέσα από τις πολλές ώρες που περάσαμε μαζί, κυρίως όμως από τα διαλύματα της πρόβας. Άνθρωπος της ουσίας, με κουβέντες ξεκάθαρες, συγκεκριμένες. Αγαπούσε την πατρίδα της με ανιδιοτέλεια. Απλή παρά την πολύ εύπορη οικονομική της κατάσταση, ζεστή και πάνω από όλα ανθρωπινη είχε όλα τα πράγματα ορθά βαλμένα μέσα στο μυαλό της. Αυτό που προσπάθησε και σαν φιλόλογος να μας περάσει ήταν να ξέρουμε από πού ερχόμαστε, που πάμε και ποιοι είναι οι στόχοι μας. Η παράσταση παίχτηκε και πήραμε το πρώτο παγκύπριο βραβείο.

Οκτώ χρόνια μετά, χωρίς να έχουμε ξανά συζητήσει από τότε, διαβάζω στις εφημερίδες την ιστορία μιας ελληνοκύπριας φιλολόγου που διδάσκει στο κατεχόμενο γυμνάσιο Ριζοκαρπάσου. Η φιλόλογος αρνείτε να ανεβάσει μια θεατρική παράσταση που έμμεσα στοχεύει στο να εξαλείψει αυτό που κάνει τους μαθητές του Ριζοκαρπάσου τόσο ηρωικούς και ξεχωριστούς. Μέσα από τα μηνύματα που περνάει η παράσταση είναι η αφαίρεση του Ελληνικού στοιχείου που με νύχια και με δόντια προσπάθησαν γενιές Ελλήνων της Κύπρου να κρατήσουν ζωντανό στην ηρωική χερσόνησο της Καρπασίας. Το όνομα της το ίδιο με εκείνο που άκουγα οκτώ χρόνια πριν όταν μπήκα για πρώτη φορά στην τάξη της 3η Γυμνασίου, Μαρία Στεφάνου.

Όρθωσε ανάστημα η μικρόσωμη Μαρία Στεφάνου και αρνείθηκε να ανεβάσει έργα που χρηματοδοτούνται από την Αμερικανική USAID (κρατική οργάνωση που σκοπό έχει μέσα από χρηματοδοτήσεις να προωθεί τάσεις οι οποίες εξυπηρετούν στα αμερικανικά συμφέροντα). Η άρνηση της φαίνεται να μην άρεσε σε κάποιους και για αυτό επιστράτευσαν τον επιθεωρητή Κώστα Κατσώνη και το διευθυντή του γυμνασίου Δροσιάς Λάρνακας Θεοχάρη Μασούρα να την μεταπείσουν. Η άρνηση της δεδομένη. Οι φωνές και οι φοβέρες δεν την λύγισαν. Ο επιθεωρητής έφυγε και η Διευθύντρια του σχολείου της ανακοίνωσε άχαρα ότι της αφαιρεί την εποπτεία της θεατρικής παράστασης.

Πρώτο μου μέλημα μόλις επιστρέψω Κύπρο για διακοπές να τρέξω και να τις σφίξω το χέρι. Να την επισκεφτώ στο κατεχόμενο γυμνάσιο του Ριζοκαρπάσου και να πω στους μαθητές της πόσο τυχεροί πρέπει να νιώθουν που τους κάνει μάθημα μια τέτοια εκπαιδευτικός, μια τέτοια πατριώτισσα, μια τέτοια μάνα αγωνίστρια ένας τέτοιος άνθρωπος σαν την Μαρία την Στεφάνου.

Πρόβλημα για γερούς λύτες

Με αφορμή τις εκλογές των Κυπρίων φοιτητών στην Αγγλία είχα την ευκαιρία να αναμειχθώ για αρκετή ώρα μέσα στον κόσμο, αυτό που συνήθως με μια δόση χιούμορ το αποκαλούμε, να κοινωνικοποιηθώ. Βλέποντας πολλούς γνωστούς και παλιούς φίλους αναπόφευκτα και λίγο απρόσμενα μπορώ να πω, διέκρινα τα πολλά και διάφορα κουστούμια των ψηφοφόρων.

Αν και σε τέτοιες περιπτώσεις ο κάθε ψηφοφόρος έχει τους δικούς του προσωπικούς λόγους, οι οποίοι είναι απόλυτα σεβαστοί, ως προς την επιλογή υποψηφίων, εντούτοις πολλοί είναι αυτοί που θα υποστήριζαν (μέσα σε αυτούς και εγώ) ότι άλλοι είναι λιγότερο και άλλοι περισσότερο χρήσιμοι στο ευκταίο αποτέλεσμα της κάθε γιορτής της δημοκρατίας.

Η 1η και ίσως μεγαλύτερη κατηγορία είναι αυτή που επικράτησε να την αποκαλούμε κομματική ή πολωτική. Είμαι παραδοσιακά με ένα από τα δυο μεγάλα κόμματα όπως και οι γονείς μου και στηρίζω την παράταξη του κόμματος μου χωρίς να έχω να περιμένω κάτι από αυτή, από συνήθεια. Από τον φόβο να μεν φκουν οι άλλοι. Με εφησυχασμό ότι είμαι κομμάτι μιας μεγάλης και δυνατής ομάδας.

Η 2η μεγάλη κατηγορία είναι αυτοί που ψηφίζουν με προσωπικό κριτήριο. Χωρίς να τους νοιάζει τι πρεσβεύει η παράταξη του φίλου υποψηφίου τους. Χωρίς όρεξη να το πολυψάξουν και επειδή ο φίλος τους τους τόνισε ότι τους χρειάζεται οπωσδήποτε στις εκλογές αυτοί υποκύπτουν στον ψυχολογικό εκβιασμό και ψηφίζουν μονοσταυρία τον καλό τους φίλο.

Η 3η κατηγορία αν και όσο περνούν τα χρόνια τείνει προς εξαφάνιση είναι αυτή που πάνω απόλα βάζει το ιδεολογικό. Και λέω τείνει να εκλείψει γιατί δυστυχώς ή ευτυχώς ο πόλεμος των τάξεων, η επανάσταση του προλεταριάτου ή ο ευπατρίδης αγωνιστής είναι έργα που έχουν ξεπεραστεί τόσο πολύ από την πολιτική ιστορία και πραγματικότητα της Κύπρου που οι θιασώτες τους τείνουν να εκλείψουν.

Η 4η και ίσως πιο αμφιλεγόμενη κατηγορία είναι οι λεγόμενοι ΄΄μούχτιτσιες΄΄ ή και ΄΄διπλόπορτοι΄΄. Αυτοί λοιπόν οι φίλοι μας παίρνοντας επάξια το βραβείο ΄΄Ρίκος Μάππουρος of the year΄΄ βρίσκουν την ευκαιρία να εκμεταλεφτουν το πληρωμένο από τις παρατάξεις εισιτήριο για Λονδίνο, για να δουν αξιοθέατα, να κάνουν ψώνια και γενικά την βόλτα τους στην Βρετανική πρωτεύουσα. Οι πιο ακραίοι αυτής της κατηγορίας στους οποίους αναφέρθηκα και πιο πάνω με την προσωνυμία δίπορτοι είναι αυτοί που παίζουν τον ψηφοφόρο σε 2-3 υποψηφίους και την ώρα των εκλογών πληρώνονται το εισιτήριο για το Λονδίνο από 2 και 3 παρατάξεις, εξασφαλίζοντας έτσι ταυτόχρονα και τον απαραίτητο μποναμά για ένα διασκευαστικό μονοήμερο στο Λονδίνο.

5η στην σειρά έρχονται οι ΄΄κουβαλιτοί΄΄. Αυτοί δηλαδή που αν περνούσε από το χέρι τους θα έκαναν τα αδύνατα δυνατά να μην διανύσουν 200 χιλιόμετρα να ρίξουν την ανούσια για αυτούς ψήφο αλλά δυστυχώς αδυνατούν. Αδυνατούν γιατί μετά από μια πρώτη προσέγγιση του τοπικού τους γιδοβοσκού και με δεδομένη την άρνηση του ψηφοφόρου, το κόμμα πιάνει τηλέφωνο το πατέρα στην Κύπρο και αυτός τους ΄΄γειώνει΄΄ υπερπόντια. Το κόμμα του βρήκε δουλειά, σπούδασε με λεφτά του κόμματος, είναι πρόεδρος τοπικής επιτροπής κ.ο.κ.

6η και τελευταία κατηγορία είναι οι ΄΄παράγοντες΄΄. Είναι ευδιάκριτοι αφού φέρουν απαραίτητα το αυτοκολιτάκι με το λογότυπο της παράταξης τους. Περιφέρονται άσκοπα πολλές φορές στον χώρο. Πρόθυμοι πάντα να βοηθήσουν τους υποψηφίους της παράταξης τους. Συζητούν μεταξύ τους, πίνοντας αμέτρητους καφέδες και τσιγάρα κάνοντας τους πολιτικούς αναλυτές, τους image maker και φυσικά τους Τυρεσίες όσο αφορά το εκλογικό αποτέλεσμα.

Αναλύοντας το όλο σκηνικό ίσως βρίσκω και τον εαυτό μου σε μια από αυτές τις κατηγορίες. Χωρίς να ξέρω ποια είναι η χειρότερη ή καλύτερη για την λειτουργία της δημοκρατίας, εγώ απλά τις καταγράφω και δηλώνω με θαυμασμό ότι όσο μικρή είμαστε σαν χώρα τόσο διαφορετικοί είμαστε σαν άνθρωποι!

Περι συμβιβασμού

ΠΕΡΙ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΥ









Έφτασα στα 22 και ακόμα δεν το ξεκαθάρισα. Είναι κάτι ώρες που πρέπει να πάρεις μια δύσκολη απόφαση. Μια απόφαση που είναι δοσμένη σε σένα από άλλους ή από το ίδιο το σύστημα. Αυτό που επικράτησε να λέμε συμβιβασμός. Εκεί που πρέπει να ζυγίσεις τα δεδομένα σου και να διαλέξεις τα υποφερτά πλην δυσάρεστα ή να μείνεις αμετακίνητος στα πιστεύω σου, χωρίς να πετύχεις τίποτε άλλο όμως ως προς την λύση του προβλήματος σου.


Δυστυχώς η κοινωνία της Κύπρου σε μαθαίνει να συμβιβάζεσαι από πολύ νωρίς, αφού όποιος δεν είναι συμβατικός με τα δικά της δεδομένα (αξίες, θρησκεία, τρόπο σκέψης) τον βλέπει με καχυποψία και σιγά-σιγά τον περιοθοροποιεί. Μεγαλώνοντας λοιπόν με τον συμβιβασμό μέσα στο αίμα μου μάθαινα να διαλέγω πάντα την λιγότερο χειρότερη από τις επιλογές που μου έδιναν (βλ. επιλογή σπουδής , επιλογή ψήφου, κ.ο.κ).


Ακόμα και οι επιλογές συμβιβασμού σου δίνουν κάποια χαρά, ίσως να σου δώσουν και πάρα πολλά χρήματα, το μόνο σίγουρο είναι πως δεν σε γεμίζουν. Μια δουλειά ΄΄συμβιβασμού΄΄ σε βάζει σε μια εργασιακή ρουτίνα που πάντα θα σε αφήνει κενό, αφού σαν άνθρωπος δεν θα ολοκληρώνεσαι μέσα από την δουλειά σου, αλλά θα είσαι δούλος της.


Μια σχέση συμβιβασμού χτισμένη πάνω στην λογική: έχουμε πολλές διαφορές αλλά τα βρίσκουμε στο κρεβάτι ή θέλουμε και οι δυο κάτι στην ζωή μας και δοκιμάσαμε και μετά ΄΄βολευτήκαμε΄΄ ή έχει ματσό μπαμπά και θα αράξουμε για το υπόλοιπο της ζωής μας, είναι σίγουρο πως σε αφήνουν συναισθηματικά κενό. Τέτοιες σχέσεις αν και μπορεί να σου χαρίσουν κάποιες στιγμές ζεστασιάς και ευτυχίας είναι σίγουρο πως στο τέλος θα σε καλουπώσουν μέσα στον δικό τους τρόπο λειτουργίας μακριά από φαντασία , αγάπη και δημιουργικότητα.


Αναγκαίος συμβιβασμός για την λειτουργία της δημοκρατίας είναι και η ψήφος. Οποίος βρίσκει κόμμα κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του είναι πολύ τυχερός, οι υπόλοιποι ας συμβιβαστούμε με το μη χείρον και η κάθε εκλογική αναμέτρηση πρέπει να είναι μια νέα αναθεώρηση της ψήφου.


Ο μόνος συμβιβασμός που νιώθω όμως πραγματικά να θιγεί την ανθρώπινη μου υπόσταση είναι εκείνος που θέλουν να περάσουν κάποιοι ΄΄ευλυγιστούλιδες΄΄ της πολιτικής. Αυτός ο δήθεν έντιμος συμβιβασμός που προσπαθούν να μας πλασάρουν. Αναφέρομαι σε σχέδια (δια)λύσης που προσπάθησαν κάποιοι ΄΄μη αδιάλλακτοι΄΄ να φέρουν τα χρόνια που μας πέρασαν. Σχεδία που παραγράφουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, σχέδια που νοθεύουν τις βασικές αρχές της δημοκρατίας, που περιφρονούν την ισονομία. Σε τέτοια θέματα όπου πανανθρώπινες αξίες παίζονται κορόνα γράμματα δεν χωράνε συμβιβασμοί, δεν υπάρχουν δεύτερες σκέψεις. Πάνω από όλα γιατί σέβεσαι τον ίδιο σου τον εαυτό και έπειτα γιατί σέβεσαι τα δικαιώματα όλων των αδικημένων συνανθρώπων μας.


Όπως και να έχουν τα πράγματα τον συμβιβασμό τον συναντάμε καθημερινά, κάποιοι ίσως πιο συχνά από κάποιους άλλους. Παρόλα αυτά στους πλείστους ο συμβιβασμός είναι μέσα στον τρόπο σκέψης τους. Κακά τα ψέματα δύσκολοι καιροί για Λεωνίδες, δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες, δύσκολοι για ασυμβίβαστους…

Για Αρχή

Για πρώτη μου ανάρτηση βάζω μικρές φρασούλες, δικές μου και φίλων, για να δώσω πάνω-κάτω το στίγμα μου. Για να δείξω πως εκλαμβάνω τα όσα γίνονται στην εποχή μας στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, στην κοινωνία μας , στα πολιτικά…

• Το να μπορείς να πεις ότι είσαι ο εαυτός σου είναι πολύ δύσκολο χωρίς να δοκιμάσεις τον εαυτό σου σε όλα τα διλήμματα
  



• Βλέποντας θέατρο μπορείς να ξεχωρίζεις την αλήθεια
  



• Αν μιλούσαν τα βλέμματα δεν θα ήξερα πώς να της πω ψέματα Ε.Ρ
  



• Πρέπει να φιλήσεις πολλούς βατράχους μέχρι να βρεις τον πρίγκιπα Ο.Χ
  



• Τα πιστεύω σου που δεν τα βίωσες δεν ήταν ποτέ δικά σου
  



• Ο κύκλος είναι ίσως το μόνο αρσενικό που η γυναίκα δεν μπορεί να τετραγωνίσει στα μέτρα της Π.Μ
  



• Βαφτίζουν τα ψέματα αλήθειες και πως εμείς με χέρια κοντά να ψάξουμε την αλήθεια για να βρούμε
  



• Οι ιδεολογίες για τα κόμματα κατάντησαν να είναι ότι οι μασκότες για τις αθλητικές ομάδες. Διακοσμητικές για την εξέλιξη του αγώνα αλλά απαραίτητες για την ικανοποίηση των οπαδών
  



• Αν δεν έχεις λεφτά να επενδύσεις πάνω σε μετοχές χρυσού για σίγουρα κέρδη επένδυσε πάνω σε φίλους. Μπορούν σίγουρα να σου χαρίσουν στιγμές ευτυχίας που ίσως να αποχτούσες ξοδεύοντας τους τόκους των μετοχών σου Ο.Χ
  



• Η μόνη πολυτέλεια που στερείτε ένας πλούσιος πολιτικός είναι το να λέει αυτό που σκέφτεται.